Nazwiska widok główny

ZAWIŚLAK

Nazwisko pochodzi od nazwy miejsca zamieszkania, Zawiślak to ktoś mieszkający za Wisłą. Por. także rzeczownik wisła: 1. wielka woda, 2. wszelki wylew wód na wiosnę, 3. szulnął aż nad Wisłę = powrócił aż nade dniem, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 629. Por. także nazwę miejscową Zawiśle, odnotowaną na terenie byłego powiatu krośnieńskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 496. Nazwę osobową Zawiślak odnotowano na terenie Polski w 1741 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 686.

ZAWORSKI

Nazwisko można wywodzić od nazwy miejscowej Zawory, odnotowanej na terenie byłych powiatów: szremskiego i kartuskiego, zob. „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, t. XIV, s. 501-502. Por. także zawora/zawor: 1. rygiel, 2. staroświecka drewniana klamka, 3. przenośnie tarcza, przedmurze, obrona, 4. zawarcie, zamknięcie, niewola, 5. zawada, przeszkoda, blokada, 6. zawarcie się, zapchanie się, zator, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 354. Nazwę osobową Zaworski odnotowano na terenie Polski w 1454 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 730.

ZAWURSKI

Nazwisko można wywodzić od nazwy miejscowej Zawory, odnotowanej na terenie byłych powiatów: szremskiego i kartuskiego, zob. „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, t. XIV, s. 501-502. Por. także zawora/zawor: 1. rygiel, 2. staroświecka drewniana klamka, 3. przenośnie tarcza, przedmurze, obrona, 4. zawarcie, zamknięcie, niewola, 5. zawada, przeszkoda, blokada, 6. zawarcie się, zapchanie się, zator, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 354. Nazwę osobową Zaworski odnotowano na terenie Polski w 1454 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 730.

ZĄBCZYŃSKI

Nazwisko pochodzi od nazwy osobowej Ząb, ta od rzeczownika ząb. Por. także nazwę miejscową Ząbie, odnotowaną na terenie byłego powiatu olsztyńskiego (zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV s. 506).

ZĄTAK

Nazwisko Zątak uznaje się za pochodne od czasownika żąć, czyli: 1. miąć, gnieść, ciskać, tłoczyć, 2. odbywać żniwo, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 758, tzw. Słownik warszawski języka polskiego, t. VIII, s. 696.

ZBICHORSKI

Nazwisko można wywodzić od imion na Zby- typu Zbygniew, Zbychosław, ob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 732. Por. też zbichnąć ‘zgromadzić się, zebrać się, zlecieć się’, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 378. Por. także nazwę miejscową Zbichowo z byłego powiatu wejherowskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 516.

ZBIEG

Nazwisko pochodzi od nazwy osobowej Zbieg, ta od rzeczownika zbieg, potencjalną podstawę nazwiska stanowi także czasownik zbiegać, Nazwę osobową Zbieg odnotowano na terenie Polski w 1393 roku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 731).

ZBIJEWSKI

Nazwisko utworzone formantem  -ski od nazwy miejscowej Zbijewo w byłym powiecie włocławskim. Por. też Zbiewiec/Zbijewiec w byłym powiecie kutnowskim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XIV s. 517-518.

ZBOCH

Nazwisko Zboch można wywodzić od nazwy osobowej Boch (z wtórnym Z-) lub uznać za formę pochodną od wyrażenia „z Bogiem”; nazwa osobowa Boch ma następujace potencjalne podstawy etymologiczne – imiona na Bo- typu Bogusław oraz staropolskiej boch ‘tułów’, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 1999, t. I, s. 42, K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 732.

ZBROSZCZYK

Nazwisko pochodzi od popularnych w języku staropolskim imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 732. Potencjalną podstawą jest także czasownik zbroić, czyli: 1. uzbrajać, zaopatrywać w broń, 2. szykować się do wojny, 3. wymówić się, 4. popełnić coś złego, przeskrobać, sknocić, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VI, s. 392.

Strony