Nazwiska widok główny

WYSZECKI

Nazwisko pochodzi prawdopodobnie od nazwy miejscowej Wyszka z byłego powiatu jańsborskiego lub Wyszki z byłych powiatów: makowskiego, pułtuskiego, bialskiego, dźwińskiego, bielskiego, jarocińskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 147. Nazwisko można wywodzić także od imion złożonych typu Wyszebor, Wyszemir, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 711. Por. także wyszka: 1. wyżyna, 2. zabudowanie na strychu pod dachem do przechowywania rzeczy lepszych, 3. wysokie miejsce w izbie, polica, 4.

WYSZOMIRSKI

Nazwisko Wyszomirski pochodzi od nazwy miejscowości Wyszomierz lub Wyszomir. Nazwę Wyszomierz nosiło kilka wiosek – w powiecie siedleckim, sokołowskim i łomżyńskim, nazwę Wyszomir odnotowano w powiecie rzeczyckim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 156, http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIV/156 Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s.

WYTKAU

Nazwisko od zniemczonej przez wymianę sufiksu -ow na -au nazwy miejscowej Wytkow w byłym powiecie toruńskim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XIII s. 670. Zob. Vitkau.

WYZUJAK

Nazwisko jest formą pochodną od czasownika wyzuć, czyli: 1. co zewlec, ściągnąć obuwie, trzewiki zzuć, 2. co = zbyć się czego, stracić coś, zapomnieć o czym, 3. kogo = rozzuć mu obuwie, ściągnąć pończochy z nóg, 4. kogo z czego = ogołocić, pozbawić czego, 5. wóz = wyjąć osie, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 1117-1118.

WZIĄTEK

Nazwisko można wywodzić od rzeczownika wziątek, czyli: 1. wzięcie, nabór, zabór, łup, grabież, 2. zysk, korzyści, dar, dochód, przychód, 3. dziedzictwo, spadek, 4. posag, wiano lub imiesłowu wzięty, czyli: 1. poszukiwany, popularny, mile widziany, rozchwytywany, 2. popłatny, mający popyt, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 1144-1145.

WZOREK

Nazwisko pochodzi od rzeczownika wzorek, czyli: 1. wzór, 2. przedmiot drobiazgowego krytykowania, wyszydzania, wada, śmieszność, wzorki z kogo zbierać = brać na język, przekpiwać zeń, wycierać sobie nim zęby, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 1151.

ZABIEGLIK

Nazwisko Zabieglik jest formą pochodną od czasownika zabiegać: 1. dotrzeć gdzieś biegnąć, 2. wpaść, 3. zastąpić drogę, fawniej też: 1. wypełnić się, 2. nabrzmieć (krwią, łzami), 3. zapobiec, przeszkodzić, 4. uzyskać coś zabiegami, por. też zabiegły: 1. daleki, oddalony, 2. zapobiegliwy, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 714.

ZABIELSKI

Nazwisko pochodzi od nazwy miejscowej Zabiele, odnotowanej na terenie byłych powiatów: dzisieńskiego, białostockiego, rossieńskiego, lepelskiego, szczycieńskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 181. Por. także zabielać/zabielić: 1. nabrać białości, zbieleć, 2. zamajaczyć, zamigotać biało, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 22. Nazwę osobową Zabielski odnotowano na terenie Polski w 1391 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 714. 

ZABOROWICZ

Formant –owicz wskazuje na patronimiczny charakter nazwiska, Zaborowicz = syn Zabora. Samą formą Zabor można wywodzić od znanego już w XII wieku imienia Zabor albo od nawiązania do miejsca: za + bor ‘las’, mianem Zabora i Zaborowicza można było więc kiedyś określać kogoś, kto mieszkał za lasem. Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s. 769) odnotowuje szlachecką rodzinę o tym nazwisku – Zaborowicz, 1580 r., Zaborowszczyzna, województwo trockie.

ZABORSZCZYK

Nazwisko ma następujące potencjalne podstawy etymologiczne: 1. znane od XII wieku imię złożone Zabor, 2. od za + bor ‘las’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 715). Por. także nazwy miejscowe Zabora (były powiat kijowski, lipowiecki, radomyski), Zaborce (były powiat hrubieszowski, dzisieński, oszmiański, święciański, wilejski, wileński, bielski, Wiłkomirski), Zaborcie (były powiat Borysowski), Zaborcze (były powiat janowski) - zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV s. 196.

ZABRZESKI

Nazwę osobową Zabrzeski odnotowano już w 1587 roku, to forma odmiejscowa, pochodząca od nazwy miejscowej Zabrzeg, Zabrzeże lub tym podobnej, K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 715, http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIV/208 . Takie nazwy nawiązywały do położenia miejscowości. Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s. 769) odnotowuje szlachecką rodzinę o tym nazwisku – „Zabrzeski, 1676, nob. pow.

Strony