Nazwiska widok główny

ZEHNER

Nazwisko pochodzi od niemieckiej nazwy osobowej Zehner, ta od średniowysokoniemieckiego zë(he)ner ‘człowiek zobowiązany do płacenia dzierżawy’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno

ZELEK

Zelek to forma pochodna od słowiańskich imion złożonych: Żelisław lub Żelimir, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 759.

ZELK

Nazwisko powstałe przez zniemczenie polskiego imienia skróconego Żelek, E. Breza, Nazwiska Pomorzan. Pochodzenie i zmiany t. I, Gdańsk 2000 s. 442, to od staropolskich imion dwuczłonowych z pierwszym członem Żeli, np. Żelibor, Żelimysł, M. Malec, Staropolskie skrócone nazwy osobowe od imion dwuczłonowych, Wrocław – Warszawa – Kraków 1982 s. 78. Por. Żelek, Żelko, nazwy odnotowane przez Słownik staropolskich nazw osobowych, red. W. Taszycki 1965-1981 t. VI s. 360. Por.

ZEMBRZUSKI

Nazwisko[1] utworzone formantem -ski od nazwy miejscowej Zembrzus w byłym powiecie przasnyskim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XIV s. 570. Por. też Zembrze w byłym powiecie brodnickim, Zembry w byłym powiecie łukowskim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XIV s. 570.

ZEMŁA

Nazwisko Zemła ma dwie możliwe podstawy, (z których druga została zbudowana na kanwie pierwszej): 1. zemleć, czyli: a) mieląc zetrzeć, b) zetrzeć się, 2. zemła – ‘bułka’, zob. tzw. Słownik warszawski języka polskiego, red. J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, t. VIII, s. 442. Nazwa osobowa mogła być pierwotnie przezwiskiem młynarza lub piekarza. Może pochodzić także od nazwy miejscowej Zemły (ta od zemleć) - Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s.

ZENOWICZ

Nazwisko utworzono przyrostkiem patronimicznym –owicz od skróconej formy imienia pochodzenia greckiego Zēnōn, to od nazwy boga Zeús, imienia zaczęto używać w Polsce od XIV wieku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 737. Zena to także jedna z dawniej używanych postaci wyrazu żona, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 443. Por. także nazwę miejscową Zenowicze z byłego powiatu wołkowyskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 572.

ZĘBALA

Forma Zębala została odnotowana już w 1388 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 730. Pochodzi od rzeczownika ząb i prawdopodobnie pierwotnie była określeniem przezwiskowym, nawiązującym do wyglądu zewnętrznego.

ZGLIŃSKI

Nazwisko pochodzi od nazwy miejscowej Zgliniec „wieś gospodarska w powiecie kościańskim, ma urząd okręgowy i stanu cywilnego w Krzywiniu, tamże pocztę, a stację kolei żelaznej w Starym Bojanowie na linii Poznań-Wrocław”. Por. też Zglińce „wieś, powiat dubieński, gmina i parafia Dubno”, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 580. Por. także zglinić = zwalać, powalać gliną, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s.  472. Nazwę osobową Zgliński odnotowano na terenie Polski już w 1440 roku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 738).

ZGRZĘBSKI

Nazwisko Zgrzębski pochodzi ma dwie potencjalne podstawy etymologiczne: I. zgrzebać, czyli: 1. grzebiąc zgarnąć do kupy, 2. grzebiąc zdjąć, ściągnąć,II. zgrzębie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 738, tzw. Słownik warszawski języka polskiego, t. VIII, s. 485.

ZIEBART

Nazwisko ma następujące potencjalne podstawy etymologiczne: 1. niemiecką nazwę osobową Zibbe, 2.  gwarowe cyba ‘koza’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. I A-K, Kraków 2001, s. 103).

Strony