Nazwiska widok główny

BARCHAŃSKI

To nazwisko można wywodzić od rzeczownika barchan, zdaniem A. Brücknera (Słownik etymologiczny języka polskiego, Warszawa 1957, s. 15) pochodzi on od łacińskiego barcanus, to zaś od arabskiego barrakan, barnakan.   Wg tzw. Słownika warszawskiego (t. I, s. 97) barchan to tkanina lniano-bawełniana. Por. też barchannik ‘tkacz barchanowy’ (Słownik Lindego, t . I, s. 57).  Według Słownika nazwisk współcześnie w Polsce używanych (t. I, s. 173) w 1990 r.

BARCIŃSKI

Nazwisko utworzono przyrostkiem –ski od nazwy miejscowej Barcin, odnotowanej na terenie byłego powiatu szubińskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I, s. 106. Potencjalne podstawy nazwiska to także:  Barc(z), imię skrócone od imienia pochodzenia aramejskiego, Bartłomiej lub innych imion z początkowym Bar-, np. Bartołt, Barnaba, Barsaba (zob. M. Malec, Imiona..., s. 193). Por. także nazwę herbową Barcz i barcz, barczeć albo burczeć, bark ’część ramienia‘ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków..., t. 1, s. 20.

BARCZ

Nazwisko równe Barcz, skróconej formie imienia chrześcijańskiego pochodzenia aramejskiego Bartłomiej, zob. M. Malec, Imiona chrześcijańskie w średniowiecznej Polsce, Kraków 1994 s. 194, E. Breza, Nazwiska Pomorzan. Pochodzenie i zmiany t. I, Gdańsk 2000 s. 41 lub innych imion z początkowym Bar-, np. Bartołt, Barnaba, Barsaba, zob. M. Malec, Imiona chrześcijańskie w średniowiecznej Polsce, Kraków 1994 s. 193. Por. także nazwę herbową Bar(sz)cz, E. Breza, Pochodzenie przydomków szlachty pomorskiej, Gdańsk 1986 s. 21 i apelatywy: barcz, barczeć, bark, K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik

BARCZEWSKI

Nazwisko Barczewski można wywodzić od nazwy miejscowej Barczew w gminie Brzeźnio, powiecie sieradzkim, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 1999, t. I, s. 20; Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I, s. 107, http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/107 Inną możliwość interpretacyjną podaje J. Siwik, (Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich, Warszawa 2010, s. 28): „Barczewski herbu Pobóg, 1530 r., Barczyna, pow. czerski, woj.

BARCZYCKI

Nazwisko utworzone formantem -ski, od nazwy miejscowej Barczyce w byłym powiecie nowosądeckim, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. I s. 105-106, t. XV cz. 1 s. 84-85. Por. także nazwę osobową Barcik < Bartłomiej, zob. M. Czaplicka-Niedbalska, Nazwiska mieszkańców Bydgoszczy od II połowy XV wieku do I połowy XVIII wieku, Bydgoszcz 1996 s. 51 i apelatywy: barc ‘knur kastrowany’, zob. M. Lexers, Mittelhochdeutsches Wörterbuch, Leipzig 1964 s.

BARCZYSZYN

Nazwisko ma kilka potencjalnych źródeł motywacji: I. polską nazwę osobową Barcz, równą imieniu skróconemu od imienia chrześcijańskiego pochodzenia aramejskiego, Bartłomiej lub innych imion z z początkowym Bar-, np. Bartołt, Barnaba, Barsaba (zob. M. Malec, Imiona chrześcijańskie w średniowiecznej Polsce, s. 193-194); II.  nazwa herbowa Barcz III. barcz, barczeć albo burczeć, bark ’część ramienia‘ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I, s. 20), IV.

BARDZIK

Nazwisko utworzono przyrostkiem –ik od podstawy bard-, tę zaś można wywodzić od: 1. barda ‘topór’, 2. bardo ‘grzebień tkacki’, 3. bard ‘poeta’, 4. bardo ‘wzgórze’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I, s. 20). Por. także bardziak ‘naczynie na płyny, najczęściej skórzane’, wyraz pochodzi z tureckiego bardak ‘dzban – zob. tzw. Słownik warszawski, t. I, s. 98. Por. też nazwę miejscową Barda „miasto przemysłowe na Pomorzu”, Bardo w byłym powiecie wrzesińskim i opatowskim, Bardze w byłym powiecie kowieńskim  (zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I, s.

BARKOWSKI

Nazwisko utworzone sufiksem -ski od nazwy miejscowej typu Barkowice, Barkowo, Barków, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. I s. 108, t. XV cz. 1 s. 86. Może pochodzić też od podstawy bark-, por. bark ‘część ramienia’ 1. ‘część ręki’, 2. ‘plecy, ramiona’, 3. ‘obłąk, pałąk’, zob. tzw. Słownik warszawski, t. I s. 98 + sufiks -owski.

BARNAŚ

Barnaś to nazwa osobowa, której pochodzenie łączy się z podstawą Barn, która na Pomorzu stanowiła dialektalny, pomorski odpowiednik ogólnopolskiego Bron-, jej potencjalne podstawy stanowią imiona złożone Bronisław, Bronisąd (a pośrednii będący jedną z ich podstaw czasownik bronić) i rzeczownik brona, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 1999, t. I, s.

BARSKI

Nazwisko utworzone sufiksem -ski, od nazwy miejscowej Barsen, kilka wsi na terenie dawnych Prus Wschodnich, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. I s. 109 lub od nazwy miejscowej Bardo, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. I A-K Kraków 1999 s. 20. Por. także przymiotnik bars(z)y 1. ‘gorszy’, 2. ‘lepszy’ (tak!), zob. tzw. Słownik warszawski, t. I s. 100, J. Mączyński, Nazwiska Łodzian (XV-XIX wiek), Łódź 1970 s. 29.

BARSZCZEWSKI

Nazwisko można wywodzić od nazwy miejscowej Barszcz z byłego powiatu gliwickiego lub Barszcze z byłego powiatu szczuczyńskiego i mohylewskiego albo Barszczewo z dawnej ziemi bielskiej, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.  I s. 109. Potencjalną podstawę nazwiska stanowi także rzeczownik barszcz, czyli: 1. zupa kwaskowa zakwaszona burakami, chlebem albo octem, 2. przenośnie złe wino, lura, 3. przenośnie zły, blady atrament, 4. rodzaj rośliny, zob. tzw. Słownik warszawski, t. I, s. 100. Por. także nazwę herbu Barszcz.

Strony